017 – Tranen

Er zijn tranen van verdriet
en tranen van blijdschap.
Tranen om een liefde,
en misschien om een droom.

Je kan eigenlijk overal over huilen,
ookal zijn de dingen misschien leuk.
Huilen en lachen van blijdschap,
dat is wat jij doet, iedere dag weer.

Als ik huil is er iets niet goed,
dan is er iets gebeurd, iets ergs.
Als je mijn tranen ooit ziet,
troost me en veeg mijn tranen weg.

Huilen om iets wat je niet weet,
maar het gevoel dat je hebt.
Huilen om iets wat je niet ziet,
maar wel hoort, iedere dag weer.

Iedere keer weer,
voel ik mijn tranen,
ze lopen over mijn wangen
op weg naar hun val op de grond.

016 – Blij maar verward

Je lacht naar hem
en wilt zoveel zeggen.
Je verlangt zoveel,
veel meer dan wie dan ook.

Als hij opkijkt,
met die uitdrukking
van verwarring,
door de liefde
die je hem geeft,
blij maar verward.

Als jij naar beneden kijkt
om je tranen te verbergen,
pakt hij je gezicht vast
en kijkt je strak aan.

Hij zal van je blijven houden,
wat er ook zal gebeuren.
Hij zal je tranen wegvegen,
en je troosten als het moet.

015 – Verdwaald

Ik bleef staan,
en keek je aan.
‘Kom nou’
zei je me.
‘Alsjeblieft
kom gauw!’

We moesten ver reizen,
we hadden niet nagedacht.
‘We komen er wel’
zei je me de hele tijd.
‘Echt, geloof me nou!’
hoorde ik je zeggen.

Ik liep maar door,
zonder een geluid,
ik wist wat je deed,
je verdwaalde.

Maar wij waren samen,
samen in de wildernis.
We voelden ons niet verdwaald,
maar juist thuis.

Niks kon ons breken,
want we hadden elkaar.

xx

014 – Afstand

Je neemt afstand van mij,
je gaat steeds verder weg.
Je neemt grote stappen,
zonder het mij te zeggen.

Zeg me wat je denkt,
ik weet dat je me haat.
Zeg me wat je denkt,
zijn we wel vrienden?

Je loopt steeds verderweg,
je gaat steeds verder het bos in.
Je loopt op een lang pad,
een pad dat ik nooit heb gekend.

Het geeft niet, echt niet,
het is jou weg, niet de mijne.
Ik zal je niet beschuldigen,
van alle tranen die ik laat gaan.

Ik zal je alleen dit vragen,
zijn we nog vrienden?
Geef je nog om mij,
en lieg je niet?

xx

013 – Zie haar lopen

Zie haar lopen,
op die lange weg.
Zie haar lopen,
ze kan er niet weg.

Ze is verdwaald in het bos,
op een hele lange weg,
de weg is oneindig,
en heel erg breed.

Ze is verdwaald door hem,
hij heeft haar leven verpest.
Ze is verdwaald door hem,
het komt allemaal door hem.

Ze kan het zich nog herinneren,
hoe hij het haar zei.
Hij hield niet van haar,
hij hield van een ander.

Ze blijft zich afvragen,
waarom hij eerst zei,
dat hij van haar hield,
dat hij haar niet kwijt wou.

Het is allemaal gelogen, allemaal!
Het is nooit waar geweest, nooit!
Ze maakte hem niet eens blij,
ze maakte hem niet eens lachen.

Het enige wat ze deed,
was houden, van hem.

Liefs,

012 – Haar ogen

Hij kijkt diep in haar ogen,
en ziet een schoonheid.
Die ogen, hij heeft ze nooit gezien,
ze zijn zo mooi, zo uniek.

Haar ogen zijn bijzonder,
anders dan alle anderen.
Je kan er diep in kijken,
zo diep dat je verdrinkt.

Haar ogen vertellen een verhaal,
een verhaal over haar leven.
Het verhaal is niet leuk,
maar er zit wel een lichtje in.

Dat lichtje in haar verhaal,
is de jongen die naar haar kijkt.
Want die jongen is degene,
die haar vermaken zal.

De jongen beseft het zich niet,
maar binnenkort vast wel.
Hij zal weten dat hij degene is,
die van haar houden zal.

Liefs,

011 – het gesloten boek

Het gesloten boek opent zich nooit,
het gesloten boek vermaakt zich niet.
Het boek verteld niet eens een verhaal,
het verteld geen verhaal aan ons allemaal.

Op het boek zit een heel groot slot,
en dat slot word geopent met een hart.
Een hart van een heel lief meisje,
nieuwsgierig naar het verhaal in het boek.

Als dat meisje het boek open slaat,
ziet ze een wonderland, dat niet bestaat.
Het is er heel mooi, met pratende beesten,
een grote oude eik, waar ze heen wil gaan.

Die grote oude eik,
zit in al haar dromen.
Die mooie oude eik,
waar ze heen wil komen.

Maar als ze het boek dichtslaat,
gaat het slot weer dicht.
Ze ziet de realiteit weer,
en wil weer terug.

Ooit krijgt ze dat boek weer open,
maar nu eventjes niet.
Het boek wil voorlopig dichtzijn,
en zijn geheimen houden.

Liefs,

010 – Alles wat ik wil

Alles wat ik wil kan ik niet,
alles wat ik wil, word me teveel.
Alles wat ik wil doen en laten,
ik wil alleen maar praten.

Als je me eens groet,
als je eens iets liefs doet.
Als je eens met me praat,
en niet doet alsof je me haat.

Als je eens hierheen komt,
speciaal voor mij.
Als je me eens zou troosten,
troosten zonder één woord.

Éen knuffel is al genoeg,
éen weggeveegde traan.
Als je maar iets doet,
en achter me zal staan.

Liefs

009 – alles

Vanaf nu ga ik alles vergeten,
alles wat me heeft pijngedaan.
Vanaf nu probeer ik dit te vergeten,
anders kan ik het niet meer aan.

Ik zal je proberen alles te vertellen,
maar alsjeblieft, huil niet.
Ik zal je alles vertellen tussen onze rellen,
maar alsjeblieft, huil niet.

Je zal achter mijn leven komen,
achter alles wat me pijn doet.
Je zal achter mijn verhaal komen,
ja echt, want het moet.

Ik hoop dat je me begrijpt,
dat je me niet tegenspreekt.
Ik hoop dat je het bereikt,
dat ik me goed voel.

Zal je me opfleuren?
en mijn hele wereld kleuren?
Zal je mijn wereld laten opklaren?
zonder te maren?

xx

008 – Waarom..?

Het bloed glijdt over je arm,
en ik vraag je waarom.
Waarom heb je het zover laten komen?
Waarom laat je me nu huilen?

Ik vraag je wat je hebt gedaan,
en je verteld me de waarheid.
Ik weet het, ik weet wat je deed,
ik weet wat je wil, je wil weg.

Maar je weet dat je me niet alleen kan laten,
dat mag niet, niet op dit moment.
Zonder jou ben ik niets, helemaal niets,
en dat weet je best, ik zeg het je elke dag.

Ik heb voor je gehuild,
voor je gemoord.
Ik heb alles voor je gedaan,
alsjeblieft blijf.

Langzaam kijk ik je aan,
en vraag je het nog een keer.
Alsjeblieft, blijf voor mij,
probeer het nog éen keer.

xx